Het Stadslab doet dienst als atelier- en expositieruimte voor nieuw of beginnend creatief talent, kunstenaars en creatieve ondernemers en geldt ook als creatieve broedplaats en springplank naar cultureel ondernemerschap. Vanaf 1 januari 2008 zal de nieuw opgerichte stichting Kunst & Zo het pand beheren als 'centrum voor creatieve projecten en kunstculturele activiteiten'. Naast exposities zal de stichting het komend jaar als klein cultuurpodium een breder kunstcultureel programma aanbieden met exposities, alternatieve concerten, jazzsessies, lezingen, workshops, themabijeenkomsten en literaire avonden. Het Stadslab is niet alleen een ontmoetingsplek voor creatieve makers en cultuurliefhebbers maar zal als nieuwe beweging streven naar samenwerking tussen creatieve ondernemers, het bedrijfsleven, onderwijs en overheid.

Catharsis is een bescheiden parel vol kristalhelder gemusiceer.

Voor wie het niet doorhad: de aparte naam van dit trio slaat op de aanwezigheid van twee Roelofsen (die overigens geen familie zijn) en één Lauscher.

Dit album is erg fragiel en kan daarom foutief gecatalogeerd worden als onopvallend, ongevaarlijk en doordeweeks. Maar dat is ?Catharsis? allesbehalve. Het is een werk van drie fijngevoelige stylisten die houden van inhoudelijke rijke, interactieve knutselwerkjes.

Mike Roelofs combineert de introverte virtuositeit van Bill Evans met poppy bluespassages en lyrische lichtvoetigheid. Opvallend daarbij is de manier waarop hij zijn partijen structureert via logische schakels, die als brug fungeren tussen zijn ideeën.
Werner Lauscher onderscheidt zich eveneens dankzij een mooi afgelijnd geluid dat gekenmerkt wordt door opvallend weinig attack. In combinatie met het verfijnde drumwerk van Geert Roelofs zorgt dat voor een immer aanstekelijke groove, die zelfs in uptempo-situatie uitblinkt in stilte en beheersing.

Door het vluchtige karakter van de muziek is een intense luisterbeurt echter noodzakelijk, want anders glipt ?Catharsis? gegarandeerd door de vingers, wat absoluut zonde zou zijn.'

Joachim Ceulemans

Bij toeval iets ontdekken waarnaar je niet op zoek was: dat gebeurt geregeld bij Bik Bent Braam. De band speelt zonder vooropgezet plan: zonder setlijst en zonder afspraken over wie wanneer wat speelt. De musici kunnen op elk moment kiezen of en hoe ze gebruik maken van de composities die Michiel Braam voor dit programma heeft geschreven. Behalve een stuk voor elk van de dertien musici, toegesneden op hun kwaliteiten en eigenaardigheden, zijn er ook vier 'estafette' stukken. Elk bandlid krijgt de controle over een gedeelte daarvan. Elke keer worden de estafettestukken anders in elkaar gezet. Elk concert klinkt daardoor anders ? afwachten wat daar bij toeval uitrolt. IJzersterke thema's, haarfijn samenspel en openminded musici die bulken van het speelplezier maken Bik Bent Braam de spannendste muziekmachine van dit moment. (Koen Schouten, de Volkskrant). Het concert wordt ingeleid met een korte film van Jellie Dekker, regisseuse van muziek- en dansfilm bij de NPS, die ondermeer ook een portret van Han Bennink en Misha Mengelberg maakte.

Al in ons eerste concertjaar 1998 stond het toen nog jonge Searing Quartet op het podium van Cambrinus en sindsdien is ze een vaste waarde in onze programmering gebleken. Vele malen hebben de mannen van Searing de voeten onder de Cambrinus keukentafel gestoken. Aanvankelijk met wisselend Werner Lauscher, Geert Roelofs en Jo Didderen in haar gelederen is de uiteindelijk line up van dit viertal al lange tijd onveranderd: Peter Hermesdorf (sax), Egbert Derix (piano), Norbert Leurs (contrabas) en Sjoerd Tutten (drums).

Bijzonder concertprogramma:
Vijftien jaar nadat Egbert en Peter dit kwartet oprichten tijdens hun studie op het conservatorium in Maastricht brengt Searing een bijzonder concertprogramma, samengesteld uit de favoriete Searing-nummers van ieder van de bandleden. Searing staat daarbij nog steeds voor een unieke sound, met compositie, interactie en improvisatie als de belangrijkste ingrediënten.

Het jazzcollectief Moker, dat onlangs hun nieuwste cd presenteerde, verzamelt enkele bekende namen uit de Gentse jazzscene met o.a. trompettist Bart Maris (Flat Earth Society, Kamikaze, gitarist Mathias Van de Wiele (Chopsticks) en drummer Giovanni Barcella (Jeroen Van Herzeele Quartet). Het kwintet is een muzikaal laboratorium waarin de muzikanten experimenteren met eigen composities, energieke improvisaties, vurige up-tempo swing maar evengoed serene ballades en soundscapes. Onderlinge interactie en het stimuleren van elkaars creativiteit, staat centraal bij de muzikale spitsbroeders van Moker. Hun concerten zijn telkens een unieke belevenis, barstend van energie en gedrevenheid. Met: Mathias Van de Wiele [gitaar], Giovanni Barcella [drums], Bart Maris [trompet, Jordi Grognard [saxofoon] en Lieven van Pee [bas].

THE OLD FASHIONERS. Na zesendertig jaar met een eigen ?sound-mengbeker? van traditionele jazz, blues en jump&jive zetten de mannen van Sam Verbeek er een punt achter. Traditionele jazz die zij geleerd hebben in het jazz Walhalla van Nederland Enkhuizen en verder bijgeschaafd hebben tijdens de vele festivals die wereldwijd bezocht werden. Vooral de contacten en de festival optredens in Engeland waren een stimulans voor de band. Verder waren zij in geheel Europa graag geziene gasten en oogstten zij overal veel succes. De Oude Stijl Jazzclub Zuid Limburg heeft het geluk om tijdens het afscheidstournee van de band, eind april nog eenmaal de klanken te horen van deze formatie. Op zaterdag 24 april is vanaf 20.30 uur de band te gast in onze club Casino Brunssum. Entreeprijs ? 13,00. Donateurs ? 9,00. Zie verder www.oudestijljazzclub.nl

De Braziliaans-Nederlandse zangeres Lilian Vieira is met haar ?Brazilectro? band Zuco 103 gewend op de pop- en festivalpodia te staan. Samen met gitarist Rogério Bicudo, ook Braziliaan van oorsprong en via Madrid in Amsterdam beland, heeft ze daarnaast een unplugged samenwerking. Deze groep is juist bedoeld voor de intimiteit van kleinere zalen. Met hun programma richten ze zich op de straten van Rio de Janeiro, waar naast de recentere populaire Braziliaanse muziek ook de choro klinkt. Letterlijk betekent choro ?huilen?, waarschijnlijk wegens de uithalen in de smartelijke melodieën. In de chorocultuur is improvisatie altijd een belangrijk onderdeel geweest. Of, hoe medemuzikant, op altsax en klarinet, Michael Moore het zegt: ?Choro is de bebop van Rio. Veel akkoordwisselingen, virtuoos en heel veel achtste noten.? Door de samenwerking met de op Curaçao geboren bassist Eric Calmes, onder anderen compagnon van Izaline Calister, krijgt de muziek ook een Afro-Caraïbische vleug mee. Met: Lilian Vieira [stem], Rogério Bicudo [gitaar], Michael Moore [altsax en klarinet] en Eric Calmes [bas].

Geert Roelofs (drums) en Marc Huynen (trompet) kennen elkaar al sinds hun studie aan het Maastrichts Conservatorium en zijn beide als docent aan de Heerlense muziekschool verbonden. Parkstad Limburg Theaters biedt hen de unieke kans om samen met top jazzmusici een concert te verzorgen. De opzet van dit concert is dat beide musici samen een jazzcombo samenstellen. De musici ontmoeten elkaar ?s middags voor een korte repetitie waarna ?s avonds het concert plaatsvindt. Dit wordt ongetwijfeld voor zowel de luisteraar als ook de musici een muzikaal avontuur.

Met de excentrieke combinatie van fagot, hoorn en klarinet in de voorste linie geeft het internationale sextet van pianist-componist Guus Janssen een unieke draai aan de West Coast and Cool Jazz van de jaren vijftig. In die periode werden rondom de filmstudio?s van Hollywood pogingen ondernomen om bruggen te slaan tussen jazz en klassiek: de zogenaamde ?third stream?. Als een kameleon kan Janssens muziek van kleur verschieten. Wanneer nodig klinkt de groep als een Barokensemble. Direct daarop als een klassieke postbop band of zelfs een New-Orleans groep in een kiosk in het park. De solisten zijn stuk voor stuk top! Met: Ernst Glerum [bas], Guus Janssen [piano], Michael Rabinowitz [fagot], Peter van Bergen [klarinet], Vincent Chancey [hoorn] en Wim Janssen [drums].

Vocalist en componist Roderik Povel stuitte, op zoek naar een krachtig vehikel voor een nieuw muziekprogramma, op het werk van Paul Laurence Dunbar, de eerste Afro-Amerikaan die werd erkend als professioneel dichter en schrijver.
Povel smeedde een tiental van diens gedichten tot de liedcyclus "When the caged bird sings" en stelde een gloednieuw ensemble samen van jonge jazzpioniers en klassieke musici van het avontuurlijkste soort. Dunbar schreef deels in het standaard Engels geïnspireerd op Shakespeare, Keats en Shelley. Maar hij schreef ook virtuoze dialectverzen en dat was uitzonderlijk voor Dunbars tijd: hij stelde op die manier de zwarte spreker in het centrum van de aandacht.
Een zeer indringend muziekprogramma rondom het werk van deze vooraanstaande literaire figuur uit de Afrikaans -- Amerikaanse geschiedenis.